Za wuknjacych je wěste wužadanje, swobodnje rěčeć. Je tuž derje, jim najwšelakorše nastorki za to skićeć. Při tym njeńdźe wo to, wšo prawje činić, ale wo swobodne rěčenje a formulowanje swójskeho stejišća abo zdźělenja wosobinskeho dožiwjenja w serbskej rěči. Tajki nastork skićeja prašace kartki. Su tak formulowane, zo wotmołwiš jenož zrědka na nje z „haj“ abo „ně“. A jeli tomu tak je, potom so dale prašam: Kak je to było? Hdy je to było? atd.

Kak z nimi dźěłam?
Štóž wućehnje kartku abo so za kartku rozsudźi, předčita prašenje. Nětko je najprjedy přełožimy, přetož su to husto leksikaliske wobłuki, kiž njesłušeja direktnje do wučbneho plana. Potom kóždy wuknjacy na prašenje wotmołwi. Lěpšina tutych prašenjow je, zo su wone chětro wosobinske. W serbšćinje mamy husto małe wuknjenske skupiny, tuž je tež zeznaće a začuće zhromadnosće wažne. Tež tu kartki pomhaja.

Za koho so kartki hodźa?
Zasadźuju prašace kartki wot wuknjenskeho niwowa B1. Pak je wědomje do hodźiny zaplanuju, pak mam je prosće sobu a zasadźu je, hdyž trjebamy wotměnu po gramatiskim zwučowanju abo je hišće 10 mjeńšin do kónca wučby a nochcu ničo nowe započeć. Su-li wuknjacy hižo jara pokročeni, móža sej wězo tež mjezsobu prašenja stajeć a tukać, što drje tamny wotmołwi. Mam kartki na tołšej papjerje wućišćane a mam mały nastroj, kiž mi róžki wotrěza. Štóž je na rjedźe, sej wobroćenu kartku wućehnje a ma na prašenje wotmołwić. Sym pak tež hižo z cyłym łopjenom, kaž je tu maće, dźěłała. Potom smě sej kóždy z łopjena jedne prašenje wupytać. Hač je wotmołwa wěrna abo nic, njehraje scyła žanu rólu. Jenož rěčeć je wažne. Wuchadźejo z prašacych kartkow je so husto zajimawa rozmołwa wuwiła, a wuknjacy su wo dožiwjenju abo nazhonjenju ze swojeho žiwjenja rozprawjeli.

tema: wopyt města, što činiš kónc tydźenja
niwow: A2
wuknjenski zaměr a zwučowane komunikaciske jednanja:
• aktiwity w měsće wopisować
• něšto namjetować a na to reagować
• zwučowanje lokatiwa a perfekta